Kanał RSS
Kanał RSS

Rada Fundacji

Fundacja Europejskie Centrum Wspierania Inicjatyw Społecznych im. Kazimierza Twardowskiego powstała w 2010 roku w celu propagowania różnorodnych działań społecznych. W Zarządzie Fundacji znajdują się najwybitniejsi przedstawiciele nauki, a zarazem osoby będące autorytetami w wielu dziedzinach. Centrum powstało w wyniku potrzeby zagospodarowania pewnych obszarów i chęci pomocy potrzebującym. Zadaniem Fundacji im. K. Twardowskiego nie jest zaistnienie w statystykach, lecz bezpośrednie dotarcie do potrzebujących poprzez stworzenia możliwości rozwoju, przywracanie do społeczeństwa, zwiększanie atrakcyjności na rynku pracy czy pomoc materialną.

Radę Fundacji stanowią:

 prof. zw. dr hab. Andrzej Balandynowicz

Studia prawnicze ukończył w Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Prawa administracji. Profesor prawa, kryminologii i penitencjarystyki, twórca filozofii probacji w Polsce. Jest Autorem teorii karania wolnościowego, teorii readaptacji społecznej, teorii zhumanizowanego odwetu kary pozbawienia wolności (tj. teoria wielopasmowej resocjalizacji z udziałem społeczeństwa). Sformułowana przez Andrzeja Bałandynowicza  teoria karania wolnościowego jest  krytyką kary izolacyjnej działań segregacyjnych, która dzieli przestępców wyłącznie na podstawie kryterium, jakim jest długość okresu pozbawienia wolności. Zatraca ona tym samym swój charakter resocjalizacyjny koncentrując się wyłącznie na funkcji, jaką jest wymierzenie dolegliwości sprawcy. Pomija postulat kształtowania systemu kar przy uwzględnieniu ich indywidualizacji i każdorazowego dostosowywania do rodzaju przestępstwa i cech osobowościowych sprawcy. Teoria karania wolnościowego prowadzi do ograniczenia kar izolacyjnych,na rzecz resocjalizacji z udziałem społeczeństwa-Probacji.

W teorii readaptacji społecznej Andrzej Bałandynowicz zwraca uwagę na zróżnicowanie przestępców. Z jednej strony na ich szczególne predyspozycje osobowościowe do zachowań niezgodnych z prawem, z drugiej zaś - na ich skłonność do odrzucania nieakceptowanych społecznie postaw. Teoria ta porusza też istotny problem niewłaściwego kształtowania świadomości społeczeństwa. Skutkuje ono brakiem zrozumienia i empatii wobec osób karanych, które są warunkiem koniecznym rzeczywistej inkluzji społecznej.

Teoria zhumanizowanego odwetu kary pozbawienia wolności (teoria wielopasmowej resocjalizacji z udziałem społeczeństwa) Bałandynowicza nawiązuje do probacji jako zorganizowanego systemu kontroli społecznej preferującego zróżnicowane karanie oparte na substracie izolacji, integracji i inkluzji społecznej. Rodzaj dolegliwości w postaci kary kryminalnej winien uwzględniać wymiar sprawiedliwości formalnej, ekwiwalentnej  i sprawiedliwości naprawczej w odpowiedzi na czynniki etiologiczne zachowania przestępczego sprawcy. Ponadto probacja jest propozycją tworzenia rozbudowanej oferty wsparcia pomiędzy sprawcą w społeczeństwie na drodze wykorzystywania zróżnicowanych strategii, metod i środków  oddziaływania opiekuńczego, wychowawczego bądź terapeutycznego. Procesy kontroli i zmiany społecznej polegające  na integracji społecznej  poprzez odbudowę  więzi rodzinnych, zdobycie wykształcenia, zatrudnienia, realizowania potrzeb rozwojowych przez dłuższy okres  i stabilizacji życiowej skazanych na wolności mogą przebiegać ze względu na przewartościowanie treści samoświadomości społecznej wobec tych osób.

Zmiana reakcji otoczenia społecznego w stosunku do przestępców może stać się wyłącznie poprzez włączanie podmiotów z wolności do organizowania praktycznych zabiegów resocjalizacyjnych. Droga oddawania kompetencji cywilnym i profesjonalnym wykonawcom usług pomocowych jest wyrazem demokracji i humanizacji systemu przystosowania  społecznego i zaświadcza o jego strukturze  normatywnej.

Teorie powstały na bazie czterdziestoletnich badań longitudinalnych (podłużnych). Wyniki  swoich badań naukowych  i teorie naukowe   prezentuje w monografiach i artykułach naukowych(w dorobku naukowym jest ponad czterysta autorskich rozważań i polemik). Do szczególnych dzieł Autora zaliczyć należy jego prace zwarte, w których prezentuje swoje koncepcje naukowe poparte wieloletnimi badaniami naukowymi w środowisku sprawców przestępstw, tj. Wychowanie do wolności (1991), Nieudane powroty (1993), Probacja. System sprawiedliwego karania (2002,2006), Rodzinne domy terapeutyczne resocjalizacją w środowisku otwartym (2006), Probacja. Resocjalizacja z udziałem społeczeństwa (2011), Probacyjna sprawiedliwość karząca (2015).

Ważne miejsce w życiu Profesora zajmuje też działalność społeczna, bowiem jako Prezes Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej im. prof. Kazimierza Dąbrowskiego od 2005 roku organizował na terenie Warszawy w gminie Praga Pł., Bemowo i Wola w oparciu o autorski program „Teaching Family Program” stacjonarne domy terapeutyczne dla młodzieży niedostosowanej społecznie. Placówki te mają  charakter unikalny w systemie profilaktyki przestępczości nieletnich i były  finansowane ze środków m. st. Warszawy i funduszy unijnych.

W okresie stanu wojennego Andrzej Bałandynowicz  z pełnym oddaniem udzielał pomocy osobom represjonowanym w ramach działalności Prymasowskiego Komitetu Pomocy Bliźniemu powołanego na podstawie dekretu ówczesnego Prymasa Polski kardynała Józefa Glempa z 17 kwietnia 1982 roku. Od kwietnia 1985 roku Andrzej Bałandynowicz pełnił funkcję Przewodniczącego Sekcji Pracy, której zadaniem było wspieranie osób pozbawionych pracy. Sekcja mieściła się przy klasztorze O.O. Kapucynów przy ulicy Miodowej w Warszawie i kontynuowała swoją działalność do 1992 roku. Andrzej Bałandynowicz zorganizował ośrodek poradnictwa prawno-psychologicznego, w ramach którego przez kilka lat - poza pracą zawodową na Uniwersytecie Warszawskim - trzy razy w tygodniu w godzinach popołudniowych udzielał pomocy. Była to praca organiczna na rzecz innych ludzi. Sprawował pieczę indywidualną nad osobami zwalnianymi i ich  rodzinami, udzielając przede wszystkim porad prawnych oraz czynnie uczestnicząc w postępowaniach sądowych przed komisjami odwoławczymi do spraw zatrudnienia.

W okresie stanu wojennego osobiście udzielił około 500 porad, a przez cały okres działalności do sierpnia 1992 roku - 8798. Niezależnie od pracy naukowej Andrzej Bałandynowicz od 1993 roku wykonywał zawód adwokata. Był współorganizatorem Polskiego Towarzystwa Penitencjarnego oraz powołanego na jego wzór Patronackiego Stowarzyszenia Penitencjarnego.

Jest członkiem - założycielem i czynnie angażuje się w działalność Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego im. Profesora Stanisława Batawii z siedzibą w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Jako członek - założyciel oraz Przewodniczący Komisji Rewizyjnej aktywnie uczestniczy w działaniach Pacyfistycznego Stowarzyszenia Wolnej Myśli. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego. W latach 2004 – 2010 pełnił funkcję Prezesa Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej; teraz jest jego członkiem honorowym. Po raz trzeci został powołany na członka Komitetu Doradczego Komendanta Głównego Policji. Był też ekspertem międzynarodowym do spraw więziennictwa i systemu postpenitencjarnego.


Interesującą i nowatorską inicjatywą podjętą w 2001 roku przez Andrzeja Bałandynowicza jako Prezesa Towarzystwa Higieny Psychicznej było utworzenie w Warszawie rodzinnych domów terapeutycznych dla młodzieży niedostosowanej społecznie. Została ona zrealizowana   na podstawie autorskiego programu, który został wybrany w konkursie zorganizowanym przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Funkcjonowanie rodzinnych domów terapeutycznych stanowi przykład zastosowania teorii probacji w praktyce opartej na stosowaniu  kar wolnościowych wykonywanych pod kontrolą społeczną. Koncepcję tę Andrzej Bałandynowicz przedstawił w swojej  książce Probacyjna sprawiedliwość karząca.

   Sprawa, którą zajął się ze szczególnym zaangażowaniem dotyczyła ułaskawienia Sławomira Sikory, którego historia stała się inspiracją scenariusza znanego filmu Dług w rezyserii Krzysztofa Krauze. Andrzej Bałandynowicz, pozostając wierny rozwijanej przez wiele lat w pracy naukowej teorii kary probacyjnej i przeciwstawiając się niewydolności polskiego systemu prawnego, wykazał się niezwykłą determinacją w działaniach podejmowanych na rzecz tego ułaskawienia. Andrzej Bałandynowicz wystosował w tej sprawie otwarty list do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w którym wskazał na natychmiastową konieczność zreformowania polskiego systemu karania. Powodowany przekonaniem - opartym na osobiście przeprowadzonych wieloletnich badaniach empirycznych - o nieskuteczności długoterminowych kar pozbawienia wolności zwrócił uwagę na przydatność innego rodzaju kar (ograniczania wolności) oraz środków probacyjnych (opartych na wolności dozorowanej). Podkreślił nadmierne znaczenie względów formalnoprawnych decydujących o zastosowaniu instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia w sytuacji, gdy powinny o nim decydować kryteria materialne jak rzeczywista poprawa skazanego określona przy pomocy kryteriów psychospołecznych oraz osiągnięcie stanu równowagi z zakresu zadośćuczynienia społecznego.
 

Do innych ważnych działań społecznych zaliczyć należy także  :
-Podejmowanie inicjatyw w zakresie integrowania środowiska społecznego, np. wspieranie działań na rzecz tworzenia stowarzyszeń i fundacji  przez byłych więźniów dla poprawy funkcjonowania ich w społeczeństwie i niesienie pomocy potrzebującym w całym kraju, w tym także dzieciom i  rodzinom-zrzeszają się  w niej byli więźniowie, którzy zdecydowali się na uczciwe życie, a potrzebują właściwych drogowskazów życiowych , (np. Fundacja: Europejskie Centrum Wspierania Inicjatyw Społecznych im. prof. Kazimierza Twardowskiego).
•    Członek Rady Fundacji: Europejskie Centrum Wspierania Inicjatyw Społecznych im. prof. Kazimierza Twardowskiego w Poznaniu. Fundacja obejmuje swym zasięgiem działania w kraju i za granicą realizowane w duchu integracji i inkluzji grup wykluczonych i potrzebujących pomocy ze środowiskiem społecznym.
•    Inicjator pomocy dla osadzonych i byłych więźniów, np. inicjatywa ułaskawienia Sławomira Sikory i pomoc w usamodzielnieniu się pod kątem realizacji wsparcia  informacyjnego, edukacyjnego, oraz za pośrednictwem Fundacji: Europejskie Centrum Wspierania Inicjatyw Społecznych im. prof. Kazimierza Twardowskiego- pomaganie  osobom będących  w trudnych sytuacjach.
•    Aktywne uczestnictwo  w pracach Pacyfistycznego Stowarzyszenia Wolnej Myśli, skierowanego na podejmowanie inicjatyw edukacji społeczeństwa w zakresie patriotyzmu, wartości narodowych i pokoju. Organizowane spotkania skupiają młodzież, dorosłych oraz seniorów w Polsce i na świecie.
•    Jako członek Prezydium Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego podejmuje działania edukacyjne  dla dzieci ,młodzieży i dorosłych z zakresu profilaktyki presuicydalnej oraz wskazuje na możliwości samorozwoju człowieka oraz wskazywanie różnych form pomocy specjalistycznej  dla osób potrzebujących i podejmowanie działań interwencyjnych w przypadku sytuacji problemowych ludzi.
•    Przeprowadzenie wykładów i warsztatów szkoleniowych dla trenerów prowadzących szkolenia dla policji  garnizonu warszawskiego 08.05.2012 r. w Warszawie pt. ,,Stereotypy i uprzedzenia – podłoże przestępstw z nienawiści” oraz „Prawno kryminologiczne aspekty przestępstw z nienawiści”. Organizatorem warsztatów metodycznych była Komenda Stołeczna  Policji oraz Pedagogium- Wyższa Szkoła Nauk Społecznych w Warszawie.

 

Profesor Andrzej Bałandynowicz czynnie  współpracuje  z Komendą Główną  Policji   w Warszawie  w ramach Krajowego Programu ,,Profilaktyka–a Ty.’’ i angażuje się  w działania społeczne w ramach różnych akcji, (np. Świętokrzyskie Dni Profilaktyki -2014 -wykład nt. Profilaktyka samobójstw i ochrony jednostki przed zagrożeniami; Cykliczne Debaty młodzieży o tematyce  z zakresu filozofii prawa np. Kara śmierci czy idea probacji; Normy społeczne i wartości w życiu człowieka; Idea pokoju i bezpieczeństwo społeczne-Liceum Ogólnokształcące   im. J. Śniadeckiego  w Kielcach 2008-2013.
 

W 2012 roku  w Uniwersytecie Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach. utworzył Katedrę Pedagogiki Pokoju i Probacji. Nazwa Katedry oddaje najistotniejsze elementy stanowiska naukowego Andrzeja Bałandynowicza. Nawiązuje do bliskiej mu i popularyzowanej przez Światową Akademię Medycyny Alberta Schweitzera idei edukacji w duchu pokoju. Profesor  Bałandynowicz w 2001 roku został wpisany do „Złotej Księgi Członków Akademii, którzy jako pionierzy Nowego Świata rozpoczęli programową zmianę mentalności człowieka w imię Pokoju” Od lat bowiem nawiązuje do pacyfizmu w swojej twórczości naukowej i działalności.
 

Reprezentowane przez niego autorskie wykłady na licznych sympozjach międzynarodowych i konferencjach z dziedziny prawa karnego, etyki, penologii i penitencjarystki  stwarzają nadzieję  na zmianę wizerunku osób wykluczonych społecznie i podjęcie działań  integracyjnych i inkluzyjnych w tym obszarze. Wiele przedsięwzięć naukowych  i organizacyjnych realizowanych jest z jego inicjatywy, a wszystkie zawsze mają na względzie dobro drugiego człowieka.
 

W uznaniu jego wielkich zasług dla rozwoju nauki , dydaktyki oraz działalności społecznej otrzymał wiele nagród ,wyróżnień i odznaczeń. W 2001 roku Rada Państwa nadała mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto otrzymał Srebrny Medal za Zasługi dla  Policji w 2004 roku, Złotą Odznakę za zasługi w pracy penitencjarnej w 2006 roku ,Medal XX- lecia NSZZP w 2010 roku  oraz Medal 40-lecia UHP w Kielcach za szczególne zasługi dla rozwoju nauki i działań społecznych w 2010 roku. W 2015 roku otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal XXV- lecia NSZZP, Medal pamiątkowy z okazji XXX- lecia działalności artystycznej Integracyjnego Zespołu Pieśni i Tańca Mazowiacy oraz Medal Zasłużony dla Niepełnosprawnych nadany przez Fundację Krzewienia Kultury Artystycznej Osób Niepełnosprawnych w Warszawie

Mieczysław Gil

działacz związkowy, opozycjonista w okresie PRL, poseł na Sejm X i I kadencji, senator VIII kadencji, przewodniczący Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Ukończył w 1963 Technikum Hutniczo-Mechaniczne w Nowej Hucie, w tym samym roku podjął pracę w stalowni Huty im. Lenina. W latach 1968–1982 był członkiem PZPR. Od 1977 redagował gazetę zakładową „Głos Nowej Huty”, zaangażował się w działalność związkową. W Sierpniu 1980 został rzecznikiem strajku hutników, następnie przewodniczył Komisji Robotniczej Hutników NSZZ „Solidarność” w Hucie im. Lenina. Pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego i przewodniczącego zarządu Regionu Małopolska związku. Brał udział w negocjacjach związku z rządem na temat ustawy o samorządzie i przedsiębiorstwie państwowym, był delegatem na I Krajowy Zjazd „Solidarności” w Gdańsku-Oliwie.

Organizował strajki w Hucie im. Lenina i regionie po wprowadzeniu stanu wojennego. W styczniu 1982 został aresztowany i skazany na 4 lata pozbawienia wolności. Zwolniono go w listopadzie 1983, stracił pracę w hucie, pracował następnie w rolnictwie, prowadząc jednocześnie działalność w podziemiu. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu (w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej oraz podzespole ds. polityki mieszkaniowej) i ponownie został szefem zakładowej „Solidarności” w Nowej Hucie. W czerwcu 1989 został wybrany posłem na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego w okręgu wyborczym Kraków-Nowa Huta, był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, a po wyborach prezydenckich w 1990, kiedy klub opuściła część działaczy związana z Tadeuszem Mazowieckim, objął stanowisko przewodniczącego OKP. W tym samym roku zakładał krakowski dziennik „Czas”, w 1993 był redaktorem naczelnym „Nowej Gazety”.

W 1991 po raz drugi uzyskał mandat poselski z ramienia krakowskiej listy wspierającej Lecha Wałęsę Solidarni z Prezydentem. Działał w Partii Chrześcijańskich Demokratów i w PPChD (jako szef struktur małopolskich). W latach 1998–2002 był radnym sejmiku małopolskiego z ramienia AWS. W 2001 bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy AWSP. Od 2005 przewodniczy Stowarzyszeniu Polskich Chrześcijańskich Demokratów, w tym samym roku bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Partii Centrum. Jest członkiem Kapituły Medalu „Niezłomnym w słowie. W wyborach parlamentarnych w 2011 był kandydatem Prawa i Sprawiedliwości do Senatu, został wybrany na VIII kadencję tej izby liczbą 45 526 głosów.

 

 mgr płk Zygmunt Lizak

Pedagog, długoletni animator pozytywnych kreacji "z drugiej strony", po "50-siątce" nadal amator krakowskich szopek, karnawału, przeciwnik NAWAŁU KAR! Oficer więziennictwa w stanie spoczynku, dyr. okręgowy SW w Krakowie.

 

 mgr Michał Drozdek

Od 1 VI 2011 Najwyższa Izba Kontroli, Główny specjalista w Departamencie Metodyki Kontroli i Rozwoju Zawodowego.
- m.in. przygotowanie założeń Polityki Antymobbingowej NIK. IX 2010 – VIII 2011 Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, analityk. m.in. współpraca przy przygotowywaniu wydawnictw Szkoły, także organizowaniu seminariów otwartych, opracowania o zarządzaniu w administracji. Od XII 2009 Zlecenia m.in. dla Centrum Europejskiego Natolin, Stowarzyszenia Wolnego Słowa, Procesów Inwestycyjnych Sp. z o. o., OK-Centrum Języków Obcych Sp. z o. o. oraz Towarzystwa Mokotowskiego Uniwersytetu III Wieku  m.in. badania społeczne, koncepcja konferencji, opracowanie o społecznej odpowiedzialności biznesu.

XII 2008 – XII 2009 PGE Polska Grupa Energetyczna SA, doradca ds. badań społecznych w Departamencie Zarządzania Zasobami Ludzkimi m.in. opracowanie sytemu antymobbingowego, przygotowanie badań społe2007 – 2008 Instytut Organizacji i Zarządzania w Przemyśle „ORGMASZ” Pół etatu do VI ‘08, potem współpraca ekspercka (umowa cywilna)  m.in. opracowanie koncepcji instytucji i czasopisma „Analiz Strategiczne”. 2007 – 2008 Naftoserwisie Sp. z o. o. – Główny specjalista HR  m.in. opracowanie projektu wdrażania ocen okresowych, w tym badania ankietowe. 2005 – 2007 Ministerstwo Gospodarki – praca w Gabinecie Politycznym  w tym m.in. Szef Gabinetu Politycznego, Pełnomocnik Ministra ds. Umowy Społecznej i dialogu społecznego, członek Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych, kilku zespołów trójstronnych 2002 – 2006 Fundacja SPES: Redaktor naczelny dwumiesięcznika „Znaki Nowych Czasów”. Pismo poświęcone debacie o naprawie państwa i gospodarki oraz integracji europejskiej. 2001 – 2002 „Polkomtel” S.A.: doradca wiceprezesa ds. HR  m. in. udział w tworzeniu strategii zarządzania zasobami ludzkimi, analiza narzędzi HR, opracowanie koncepcji zespołów kompetentnych, badania ankietowe. 1998 – 2001 Gabinet Marszałka Sejmu: asystent pełniący funkcję doradcy marszałka  m.in. kontakty z NIK, przeprowadzenie pogłębionych badań opinii na temat Sejmu i marszałka, raporty na temat badań opinii publicznej, organizacja konferencji i seminariów. 1996 – 1998 Ośrodek Badania Opinii Publicznej: badacz projektowanie badań społecznych, analiza i prezentacja danych pochodzących z badań.

1994 – 1995 Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”: sekretarz organizujący prace Społecznej Komisji Konstytucyjnej, która przygotowała Obywatelski Projekt Konstytucji, potem przedstawiciel Obywatelskiego Projektu Konstytucji NSZZ „Solidarność” w pracach Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego 1993 – 1994 Klub Senacki NSZZ „Solidarność”: dyrektor biura Klubu. W 1992 Gabinet Prezesa Rady Ministrów: doradca Premiera  m.in. analizy badań opinii publicznej, kontakt ze środowiskami biznesowymi. 1990 – 1992 Fundacja Prasowa Solidarności: redaktor (także organizacja szkoleń). 1989 – 1990 Klub Chrześcijańsko-Demokratyczny i Chrześcijańsko Demokratyczne Stronnictwo Pracy: Instruktor wydziału organizacyjnego. 1987 – 1989 Ośrodek Dokumentacji i Studiów Społecznych: redaktor tygodnika „Ład”. 1978 – 1979 Główny Urząd Statystyczny: symbolizator i kontroler symbolizacji w Biurze Spisów. Obróbka wyników Narodowego Spisu Powszechnego z 1978 roku. Od 2015 Członek Rady Programowej United Nation Global Compact - Polska. Od 2015 Społeczny Inspektor Pracy w Najwyższej Izbie Kontroli.

1999 – 2008 Prezes Instytutu Paderewskiego (społecznie). Instytut zorganizował od 1996 roku ponad sto konferencji, seminariów, odczytów, szkoleń poświęconych m.in. analizie polskiego procesu transformacji oraz integracji europejskiej. 2005 – 2008 Inicjator oraz członek Rady Konsultacyjnej programu ElaStan w ramach Inicjatywy Wspólnotowej Equal. Program dotyczył elastycznych form zatrudnienia. M.in. przygotowanie badań ankietowych wśród pracodawców i sporządzenie z nich raportu oraz przygotowanie i wygłoszenie prezentacji, referatów i artykułów. 2003 – 2005 Uczestnik Konwersatorium „Ius et lex” (naprawa instytucji państwa). 2003 Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego IV Zjazdu Gnieźnieńskiego pt. „Quo Vadis Europo”? Duża, międzynarodowa konferencja (ponad 1000 uczestników) poświęcona duchowości europejskiej. 1997 – 1998 Przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ “Solidarność” w OBOP-ie. 1992 – 1994 Wykładowca paryskiego Wyższego Instytutu Zarządzania (Institut Superieur de Gestion – ISG) podczas sesji wyjazdowych w Warszawie.

Współzałożyciel i członek władz m.in. Stronnictwa Pracy i Porozumienia Centrum. Działacz pełniący różne funkcje w organizacjach społecznych i młodzieżowych m.in. Młoda Inteligencja Katolicka, Niezależne Zrzeszenie Studentów, Młodzi Chrześcijańscy Demokraci, KIK w Lublinie, Chrześcijański Klub Przedsiębiorców, Forum św. Wojciecha. Organizator licznych konferencji, sesji i spotkań dyskusyjnych. Wygłosił kilkaset referatów z zakresu problematyki zarządzania zasobami ludzkimi, socjologicznej i ekonomicznej (badania opinii publicznej, socjologia zarządzania), politologicznej, konstytucyjnej, integracji europejskiej, a także katolickiej nauki społecznej i etyki gospodarczej. Liczne wystąpienia w radiu i tv jako ekspert oraz autorstwo wielu opracowań i artykułów. Magister socjologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

mgr Lidia Bajkowska

pisarka dla dzieci, pianistka, twórca zerówek muzycznych.